WIESIOŁEK DWULETNI Oenothera biennis [ang: common eelgrass, fr: anagre bisannuelle, niem: Gartenrapunzel]

Wiesiołek jest rośliną dwuletnią, osiągającą 50-150 cm wysokości. Korzeń - mięsisty, burakowaty do 5 cm grubości. Łodyga prosta, pojedyncza, owłosiona (rośnie w 2 roku wegetacji). Liście odziomkowe w rozetce, długoogonkowe, podłużnie odwrotnie jajowate, tępe (z małym czubkiem), wcinanoząbkowane, często czerwono nabiegle. Liście łodygowe podługowatolancetowate, u nasady klinowate, słabo ząbkowane, krótkoogonkowe. Kwiaty żółte, duże, 2-3 cm długości; płatki wcinane; działki kielicha lancetowate, odgięte. Kwiatostanem jest wydłużone grono z liściastymi przysadkami. Kwitnie od czerwca do września. Kwiaty otwierają się wieczorem i więdną rano. Owocem jest podłużnie jajowata torebka.

Pochodzi z Ameryki Północnej, obecnie rozpowszechniony na całym niżu. Rośnie na brzegach rzek, przydrożach, nasypach kolejowych.
Początkującym wiesiołek wyda się podobny do dziewanny ale w odróżnieniu od niej nie ma szorstko owłosionych liści a kwiaty kwitną stopniowo - ledwie po kilka kwiatów na jednym "poziomie" jednocześnie.
Jadalne są korzenie zbierane późną jesienią lub wczesną wiosną (zanim wyrośnie pęd kwiatowy). Mają 5° w skali Henschla. Można je gotować i siekać na sałatkę albo – jak jarzynę. Smakiem nieco przypomina brukiew. Kiedy korzeń jest bardzo twardy, można go posiekać, wysuszyć i zmielić na mąkę, z której można wypiekać słodkawe placuszki. Henschel proponuje mąkę zalewać gorącą wodą dla uzyskania słodkiej namiastki musli. Według Łukasza Łuczaja po ugotowaniu można jeść wszystkie części wiesiołka (liście i pędy tylko młode). Żółte kwiaty mogą stanowić ciekawy dodatek do sałatek a wywar (1 min) z kwiatów - słodzony lub nie - po ostudzniu jest orzeźwiającym napojem.

Napar z kwiatów może służyć do robienia okładów w stanach zaplnych skóry lub nerwobólach.

Do spisu roślin

survival_zielona_kuchnia